Mission Aarschot: MISSION FAILED

Komende zondag volgt alweer het derde toernooi voor het Belgische kampioenschap en ditmaal stellen we onze gps in op Ukkel. Dringend tijd dus om nog even terug te blikken op mijn avonturen in Aarschot. De Speeldoos en de Speelduivel sloegen de handen opnieuw in elkaar om de organisatie voor de regio Vlaams-Brabant op zich te nemen en dat wil eveneens zeggen dat we op bezoek moesten in het hol van de leeuw. Een thuismatch voor de federatieleden en de clubs die bijna traditioneel met de meeste prijzen gaan lopen. Mijn borst nat maken -wat met het pokkeweer niet echt moeilijk was- en mijn volledige focus zou vereist zijn om hier een rolletje van betekenis te spelen.

Dit jaar vond het toernooi plaats in een kleiner zaaltje, maar voor de 69 afgereisde deelnemers ruim voldoende om zich met elkaar te meten. Gaandeweg arriveerden een hele hoop -ondertussen- bekende gezichten. In tegenstelling tot het vorige toernooi was In Ludo Veritas terug aanwezig, ‘Notre Dame’ Dirk was ook weer van de partij, maar evengoed nieuw toernooibloed vond zijn weg naar Aarschot. Iedereen was in ieder geval afgezakt om het beste van zichzelf te geven. Omdat ik ondervonden heb dat het toch wel handig is als je al op de hoogte bent van de spelregels, konden mijn keuzes als behoorlijk traditioneel bestempeld worden. De eerste ronde kondigde zich dus aan!

Medium ronde: LA ISLA

Stefan Feld is alom tegenwoordig dit seizoen, dus een titel van de hand van de meester himself lag voor de hand. Ondertussen waardeer ik dit spel enorm dus een opgave was dit allesbehalve. Zeker als je aan tafel mag schuiven met zeer sympathieke tegenstanders. Voor mij behelst deze Feld de ideale mix tussen geluk en tactiek, ideaal voor deze ronde. Jammer genoeg helde het geluk niet echt naar mijn kant. De eerste twee ronden werd ik opgezadeld met drie kaarten die nergens echt tot hun recht kwamen of alle interessante acties stonden op één exemplaar vermeld. Dus het was voortdurend het beste uit het slechtse puren. Uiteindelijk kon ik mijn achterstand ronde per ronde inlopen, maar daartegenover zag ik Gunther met enkele indrukwekkende tussensprinten een onoverbrugbare kloof uitbouwen. Het werd dus snel duidelijk dat ik mijn focus moest verleggen op de tweede plaats en daar ontstond een nek-aan-nek race met mijn naaste buur Jonas. Voortdurend haasje over springen, ‘t is niet echt bevorderlijk voor een spellenhart 🙂 . Uiteindelijk brachten het aantal gevonden diersoorten uitsluitsel en daar moest ik de duimen leggen met drie schamele punten. Maar ondanks mijn derde stek, bleek dit een zeer spannende sessie die ik met plezier zou overdoen! Mijn kans op een top 10 plaats daarentegen kon ik al onmiddellijk opbergen, dus eigenlijk was de druk van de ketel en kon ik met hernieuwde moed naar de volgende ronde.

Lange ronde: CASTLES OF BURGUNDY

Nog steeds één van de beste titels van de onvermijdelijke Stefan Feld en voornamelijk gekozen onder het motto: ik blijf dit spelen tot ik eens win … jammer genoeg dacht Sarah daar ook zo over. Spannender dan dit wordt het echter volgens mij niet meer. Tot in de voorlaatste ronde stonden we op ongeveer zes punten van elkaar. Nog nooit meegemaakt en het beste bewijs dat dit, ondanks dobbelstenen, een uiterst gebalanceerd toppertje blijft. Toch moest ik opnieuw tevreden zijn met een derde plaats. Waar het mis liep voor mezelf weet ik niet echt, vermoedelijk een gebrek aan gele punten tegels, maar met zulke straffe opponenten voelde het aan als een eervolle derde plaats. En vermits Sarah bewees dat de aanhouder effectief wint, denk ik al te weten welke titel ik in Ukkel ga opgeven voor de lange ronde. One day …. !

aarschot 4

Korte ronde: MACHI KORO

Het toernooi eindigen met een van origine Japans dobbelspel. Snel, vinnig en soms best verraderlijk. What’s not to like. Okee, ‘t is behoorlijk straight forward maar voor een korte ronde de ideale afsluiter. Zoals steeds greep ik terug naar mijn beproefd recept en ook nu weer tikte mijn spaarpot snel aan zodat ik vrij vlug mijn eerste drie attracties beurt na beurt kon omdraaien. Ook nu lag mijn hoop een beetje op de kaart die geactiveerd wordt met een worp van vier ogen en hoewel ik niet zo decadent veel vieren smeet, schudde ik hem toch op het cruciale moment uit mijn mouw om zo de overwinning weg te kapen voor de neus van Gilles. Een vlotte twintig minuten was voldoende om onze laatste ronde af te werken.

Net zoals in Veldegem zaten we weer mooi op schema … MAAR … op twee tafels werd Las Vegas Boulevard gespeeld en hoewel ik dacht dat het de vorige keer om een toevalstreffer ging, werd opnieuw bevestigd dat dit geen spel is voor de korte ronde. Na mijn officiële sessie hebben we nog een keer Machi Koro bovengehaald, daarna een sanitaire pauze ingelast, een drankje besteld, gekeuveld over de prijzentafel, Chantal even gebeld, een partijtje 7 Wonders gespeeld en grandioos verloren trouwens … get the picture? Een spel dat bijna twee uur duurt in een korte ronde … mijn lange ronde werd sneller afgehandeld. Benieuwd of iemand deze titel na Aarschot nog opgeeft?

aarschot 6

Uiteindelijk strandde ik op de 29ste positie op een deelnemersveld van 69 en dat na mijn 33ste plaats in Veldegem. Al bij al eindresultaten waar ik absoluut mee kan leven. Zeker als je nog een oké spel mee naar huis kan gritsen. Belangrijkste vaststelling van deze dag waren de toffe mensen die in mijn pairings eindigden. Eén voor één liefhebbers die opdagen voor een portie plezier en zo heb ik het graag!

Zoals altijd keerde ik moe maar voldaan terug naar Aartselaar met maar één stille gedachte: hoe win ik Castles of Burgundy volgende keer? Lees er binnenkort meer over!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De prijzentafel: iets minder indrukwekkend als vorig jaar, maar toch nog zeker de moeite.

aarschot 3

Concentratie tijdens de eerste ronde

aarschot 7

Eens een toernooispeler altijd een toernooispeler. Opnieuw een top 10 plaats voor den Dirk. Proficiat!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *